Aż wstyd się przyznać, że płytę tą - uznawaną za jedną z najważniejszych (i jedną z najlepiej sprzedawanych!) płyt w dziejach muzyki 'rozrywkowej' - nie znałem dobrze aż do tej pory. Trzy utwory były mi znane, w tym jeden ('Money') bardzo przeze mnie lubiany. Ale na całość jakoś nigdy nie znalazłem czasu. Może to i dobrze? Bo teraz, mając za plecami lata słuchania muzyki rockowej (zwłaszcza z czasów jej świetności) mogę obiektywnym uchem chwytać dźwięki, jakie wydobywają się z tego arcydzieła. Użyłem wcześniej słowa 'całość' nie przypadkowo: jest to bowiem płyta wybitnie koncepcyjna (concept album) i należy ją słuchać od początku do końca jako jednego utworu. Teksty są w całości autorstwa Rogera Watersa i traktują o przemijaniu, kruchości ludzkiego życia oraz o jego problemach: chciwości, szaleństwie, wojnach... Jak ktoś zna choć trochę Watersa, to wie, czego się spodziewać. Skład uzupełniają oczywiście: Gilmour, Mason i Wright. Czyli najmocniejszy skład Floydów, który tworzył największe dzieła. Należy wspomnieć tutaj także o okładce, która przedstawia schemat działania pryzmatu, znany nam z podręczników fizyki. Jednak ta grafika stała się już symbolem czy wręcz stanowi logo grupy, tak mocno związała się z Pink Floyd.
"Pewnego dnia odkryjesz, że minęło dziesięć lat. Nikt nie powiedział ci, kiedy biec. Przegapiłeś sygnał startu."
Dużo dźwięków mamy na tej płycie. I mam tu na myśli dźwięki nie-muzyczne: nagrane odgłosy, dźwięki zegarów, bicia serca, krzyków, brzęczących monet i kas fiskalnych..... Takim kolażem dźwiękowym rozpoczyna się ta płyta: 'Speak to me' (są to dźwięki, które pojawią się 'znaczeniowo' w kolejnych utworach). Nastrojowe 'Breathe' rozpoczyna właściwą warstwę instrumentalną płyty, by bardzo zręcznie przejść do 'On the Run', który przypomina wręcz psychodeliczny okres działania kapeli. Instrumentalna zabawa syntezatorami jest mroczna i - zgodnie z tytułem - pogania nas do pośpiechu. Następny utwór, 'Time' jest jednym z powodów, dla których ta płyta jest genialna. Dla tygrysków takich jak ja nie bez znaczenia jest oczywiście solówka na gitarze Gilmoura, bardzo przejmująca i wywołująca wrażenie, że aparat słuchowy znajduje się jakoś bliżej serca....
Następnie mamy gościnny występ Clare Torry w utworze 'The Great Gig in the Sky'. Jej wokaliza robi wielkie wrażenie.
"My i oni. W końcu jesteśmy zwykłymi ludźmi"
'Money' to świetny, rockowy utwór charakteryzujący się m.in. efektami dźwiękowymi kasy fiskalnej i darcia papieru (?!) oraz saksofonowym solem (gościnnie Dick Parry). Kolejny, nieśmiertelny utwór to antywojenny 'Us and Them' (ojciec Watersa zginął podczas II w.św., więcej o tym będzie przy okazji innej płyty Floydów). 'Any colour you like' to ponownie instrumentalny pokaz umiejętności syntezatorowych: bardzo ciekawy i tajemniczy utwór (tytuł nawiązuje do słynnej wypowiedzi Henry'ego Forda o Modelu T produkowanego przez siebie auta :" "Możesz go mieć w jakim tylko kolorze zechcesz, pod warunkiem, że chcesz czarnego"). Płyta powoli dobiega końca: jeszcze tylko 'Brain Damage' opisujący szaleństwo jako chorobę (ponoć Waters 'inspirował się' postacią Syda Barreta - poprzedniego wokalisty i osoby cierpiącej na chorobę psychiczną) oraz 'Eclipse' na sam koniec.
I tak płyta zwana 'Ciemną Stroną Księżyca" przedstawia się jako całość. Genialna i absorbująca uwagę. Od początku do końca można tu odnaleźć muzyczne piękno, głębokie wrażenia i emocje (w jakimkolwiek kolorze, jaki lubisz....)
Ocena: 10/10
